คล้ายๆ

posted on 23 Mar 2014 22:35 by reenawayu
ถึงโลกใบนั้น
.
.
.
 
เคยเขียน "ท้ายที่สุดของกาลแห่งความผูกพัน"
 
และก็คิดว่านั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเขียนอะไรถึงเธอ
 
แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนไป...ความรู้สึกของฉันก็เปลี่ยนแปลงเช่นกัน
 
ฉันถึงต้องมาเขียนอะไรๆ ถึงเธออีกครั้ง และนี่ก็จะเป็น "ครั้งสุดท้าย" แล้วจริงๆ
 
 
หลังจากที่อ่านข้อความของคุณนิ้วกลม ฉันก็คิดถึงระยะเวลาที่เรารู้จักกันมา
 
ตั้งแต่วันที่ฉันเดินห่างจากเธอมา ฉันเคยทนทุกข์ทรมานเพราะความที่เราไม่ได้ห่างไกลกันจริงๆ
 
เรายังคุยกันเกือบทุกวัน พบเจอกันบ่อยๆ
 
ฉันยังคงรับรู้เรื่องราวในโลกของเธออย่างสม่ำเสมอ
 
และต้องคอยตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องของเธอกับใครต่อใครอยู่ตลอด
 
จนหลายครั้งฉันอยากจะบอกเธอว่า ลืมฉันไปบ้างก็ได้นะ
 
คนที่อยู่ใกล้ตัวเธอน่ะ คือคนที่เธอควรจะคุยด้วยมากที่สุด
 
แต่ก็นะ อย่างที่เธอเคยบอก เรื่องบางเรื่อง คุยได้เฉพาะกับคนบางคน
 
และเธอไม่สามารถหาใครที่เป็นเพื่อนแบบฉันได้
 
เพื่อนที่เธอไว้ใจ ว่าสามารถเก็บความลับของเธอได้
 
เพื่อนที่เธอไม่ต้องอธิบายความให้ยืดยาว แต่ก็รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่
 
เพื่อนที่ถึงแม้จะชอบขัดใจ ชอบคิดอะไรไม่เหมือนเธอ
 
แต่สามารถทำให้เธอสบายใจได้ทุกครั้งที่คุยกัน
 
นั่นแหละ ความผิดพลาดของฉัน
 
เพราะถ้าฉันไม่ใช่คนที่แค่เธอพูดอะไรมาคำเดียวก็เข้าใจ
 
ถ้าฉันไม่ใช่คนที่ทำให้เธอสบายใจ
 
ฉันคงไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจเพราะแอบรักเพื่อนสนิทตัวเองหรอก
 
ฉันเคยรักเธอมาก จนเคยคิดว่าทำอย่างไรถึงจะเลิกรักเธอได้
 
แต่...ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทุกวินาทีจริงๆ
 
ความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้น
 
คล้ายว่ามันจะเหมือนเดิม...แต่มันก็แค่คล้าย
 
คล้ายกับทุกๆ อย่าง กำลังจะเปลี่ยนไป...แต่มันก็แค่คล้าย
 
เหมือนเราจะอยู่ใกล้ชิดกัน จริงๆ แล้วเราอาจกำลังห่างไกลกัน
 
เหมือนเราจะห่างไกลกัน จริงๆ แล้วเราอาจจะยังใกล้ชิดกันอยู่
 
คล้ายว่ามันจะเหมือนเดิมใช่ไหม...
 
ไม่หรอก...มันเปลี่ยนไปแล้ว
 
ระยะเวลายิ่งนานวัน และระยะทางที่ยิ่งห่างไกล
 
มันทำให้ความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนแปลงไปได้จริงๆ
 
 
 
 
ฉันรู้...ว่าเธอไม่เคยรักฉันมากไปกว่าคำว่า "เพื่อน"
 
ฉันรู้...ว่าเธอรู้ว่าฉันรักเธอ
 
แต่ ณ เวลานี้ เธอจะรับรู้มั้ยนะ ว่าความรู้สึกนั้นมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
 
ต้องขอบคุณสถานะหน้าที่ที่สูงขึ้นของเธอ
 
ฉันเคยคิดว่า ถ้าตำแหน่งหน้าที่ของเรา ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน เราจะยังเป็นเพื่อนกันได้ไหม
 
ฉันเคยแอบหวังว่า เมื่อตำแหน่งหน้าที่ของเราต่างกัน เธอจะไม่สนใจฉัน เธอจะเลิกคุยกับฉัน
 
เธอจะลืมฉันไป และฉันก็จะได้เลิกรักเธอเสียที
 
แต่เมื่อวันนั้นมาถึง เมื่อความหวังความตั้งใจของเธอสำเร็จ 
 
เมื่อโลกใบนั้นของเธอกว้างขึ้นกว่าเดิมมาก 
 
เมื่อเราต้องอยู่ห่างไกลกันยิ่งขึ้น จนอาจจะไม่มีโอกาสมาพบเจอกันอีก 
 
แต่...เรายังคุยกันเหมือนเดิม
 
เธอยังคงเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟัง 
 
เธอยังคงถามฉันด้วยคำถามแปลกๆ ที่เอาไปถามคนอื่นไม่ได้
 
ที่สำคัญ จากเมื่อก่อนที่ฉันเป็นคนรับฟังเธอฝ่ายเดียว และแอบหวังว่าจะมีซักครั้ง ที่เธอจะถามฉันบ้างว่า
 
ฉันเป็นอย่างไร ฉันรู้สึกยังไง แต่มันก็ไม่เคยมี
 
น่าแปลก ที่พอสถานะของเธอเปลี่ยนไป และฉันรู้ว่าชีวิตเธอต้องวุ่นวายมากขึ้นแค่ไหน
 
ฉันกลับได้ยินคำถามที่ว่า "ช่วงนี้เป็นไงบ้าง"
 
นี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้ฉันแน่ใจได้ว่า ฉันไม่ได้รักเธอเหมือนเดิมอีกแล้ว
 
เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงรู้สึกตื่นเต้น ดีใจ และคงยิ้มแก้มปริคิดไปเองว่าเธอเป็นห่วงฉันถึงได้ถามกันแบบนี้
 
แต่ตอนนี้ เฉยสนิท และตอบไปเหมือนกับเวลามีเพื่อนเก่าๆ ที่ไม่ได้เจอกันนานๆ คนนึงมาถามแบบนี้ว่า "ก็ดี"
 
ตอนนี้...ฉันรู้สึกกับเธอเพียงแค่เพื่อนคนนึงจริงๆ
 
โดยที่ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าความรู้สึกของตัวเอง มันเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่
 
มันก็คงจะค่อยๆ ผันแปรไปตามกาลเวลา และค่อยๆ จางหายตามระยะทางที่เราก้าวผ่านไป
 
ระหว่างเรา คงจะไม่มีโอกาสได้ไปนั่งจิบกาแฟด้วยกันอีก
 
และฉันคงไม่อาจเดินไปตบบ่าเธอเวลาเราเจอกันได้อีกแล้ว
 
จริงๆ แล้ว วงโคจรของโลกของเราทั้งสองคน มันค่อยๆ โคจรห่างจากกันโดยที่เราอาจจะไม่รู้ตัว
 
ฉัน...ยังคงอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายในโลกของฉัน
 
เธอ...มุ่งหน้าเดินทางไปสู่จักรวาลอันกว้างใหญ่
 
และฉัน ก็คงจะไม่พยายามหมุนวงโคจรของโลกของฉัน ให้เข้าไปใกล้กับโลกของเธออีก
 
แต่ฉันจะยังเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ คอยเอาใจช่วยให้โลกที่กว้างใหญ่ของเธอนั้นมีแต่ความสำเร็จอย่างที่เธอตั้งใจ
 
ถึงแม้ต่อจากนี้ไป เธอจะโคจรห่างไปไกลแสนไกลจนลับตา
 
แต่ฉันเชื่อว่า เมื่อใดที่เธอมีเรื่องราวที่ไม่สามารถจะบอกอะไรกับใครได้
 
เมื่อไหร่ที่เธอหันกลับมา เธอจะเห็นเพื่อนคนนี้ อยู่เป็นเพื่อนเธอตรงนี้เสมอ และตลอดไป
 
 
 
 
.
.
.
นี่ยังไง...โลกที่ไม่มีเธอแล้ว
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
ที่จริงมันก็ไม่ใช่เวลามาอัพบล็อกนะเนี่ย แต่ก็นะ ความรู้สึกบางอย่างถ้าไม่ได้ปล่อยมันออกมาบ้าง
มันก็จะยังค้างคาอยู่ในหัว ปล่อยมันออกไป เหมือนกับการปล่อยคนบางคนออกไปจากชีวิต
หัวก็จะโล่ง...ใจ...ก็โล่งด้วย
ทีนี้ปัญหาเกิดละ...ตอนนี้ไม่เหลือใครให้รักแล้วน่ะสิ
แล้วพอไม่มีความรัก...จะมีวัตถุดิบอะไรมาระบายในนี้ได้อีกมั้ย
เฮ้อ...สงสัยจะแก่ขึ้นจริงๆ นะเรา ยิ่งแก่ยิ่งรู้สึกว่าความรักไม่ใช่เรื่องจำเป็นในชีวิต
สิ่งที่จำเป็นสำหรับชีวิตอันโดดเดี่ยว คือมิตรภาพอันสวยงามต่างหากล่ะ^^

Comment

Comment:

Tweet